Dewiza herbu – Ut in omnibus glorificetur Deus (kolor czarny)
Zawój – ozdobna wstęga wieńcząca dewizę i okalająca tarczę herbu (kolor czarny)
Elementy tarczy:
- godło – wkomponowana w księgę wystylizowana w formę rozwijającej się lilii błękitna litera „M” będąca symbolem Matki Bożej, głównej Patronki naszej wspólnoty zakonnej
- mobilia herbowe – figury zwykłe umieszczone na tarczy herbowej z grupy wytworów rąk ludzkich (księga: symbol głównego charyzmatu pozostawionego nam przez bł. Ojca Założyciela; bochen chleba: symbol dzielenia się z potrzebującymi dobrami duchowymi i materialnymi)
symbole geometryczne – charakterystyczny dla naszego Zgromadzenia równoramienny biały krzyżyk z żółtą obwódką - Pionowy czarny pas nawiązuje do koloru naszego habitu i welonu.
Kolorystyka tła
Zielony kolor jest symbolem odradzającego się życia, zwycięstwa życia nad śmiercią, powrotu wiosny, duchowego odrodzenia. Zieleń jako kolor kiełkującej roślinności, oczekiwania przyszłych żniw jest symbolem nadziei. Kolor zielony jest również symbolem dziewictwa. Dlatego jego wykorzystanie oznacza również poszukiwanie prawdziwej miłości i jest wyrazem wiary w nadejście wiecznej wiosny. Współczesny człowiek w zielonych szatach liturgicznych obowiązujących w okresie zwykłym roku liturgicznego może widzieć znak codziennej pracy i powszedniego trudu w dążeniu wraz z całym stworzeniem do Boga.
Niebieski kolor w starożytności przedstawiał wieczność, niebo w tym kolorze uważano za siedzibę bóstwa. Błękit jako kolor nieba, dalekich horyzontów, czystych wód to symbol spokoju ducha, wzniosłości uczuć. Od XV w. Matkę Bożą przedstawia się często, ale nie wyłącznie, w jasnoniebieskim albo niebieskim płaszczu, natomiast w starszej, bizantyjskiej tradycji ciemnoczerwony kolor płaszcza Maryi podkreślał królewską godność Bogarodzicy. U Żydów szaty modlitewne w niebieskie pasy i niebieskie frędzle mają przypominać o przykazaniach Boga i Jego obecności wszędzie, gdzie udaje się wierzący. Kolor niebieski nie został zatwierdzony do użytku liturgicznego.
Czerwony kolor oznacza ogień i życie, żar miłości, życiową energię. Czerwień jest kolorem ognia i krwi: ognia, który ogrzewa, krwi, która daje życie; jest to kolor, który jest bezpośrednim symbolem miłości, wyrazem ciepła życia, gorliwości, daru z siebie, ofiary całopalnej i zwycięstwa. W liturgii podkreśla się symboliczny związek między czerwoną barwą a Duchem Świętym, który jest rękojmią miłości złożoną przez Trójcę Świętą, to On zapala w wiernych ogień miłości i zstąpił na apostołów w postaci ognistych języków. Kolor czerwony wskazuje na ogień Ducha Świętego ogarniającego Kościół i ponaglającego, by ogniem miłości rozpalił cały świat.
Czarny kolor – czerń pozbawiona światła ustępuje niejako bogactwu światła innych kolorów, choć w zestawieniu z nimi może dać piękny efekt. Sama w sobie mroczna jest symbolem ciemności, przerwania ziemskiej fazy życia ludzkiego w czasie i przestrzeni, żałoby i braku. Kolor ten wiązano z pokutą, wyrzeczeniem, upokorzeniem, świadomością grzechu. Od średniowiecza widziano w tym kolorze symbol wzgardzenia światem, pokory i skromności. Istniało również przekonanie, że czarny kolor przywdzianych szat mógł skierować uwagę na „wewnętrzne światło umysłu”. To wyjaśnia, dlaczego ten kolor znalazł zastosowanie u zakonników, duchowieństwa, a także przez artystów.
