Rodzina bez wątpienia jest jedną z najcenniejszych wartości ludzkości. To pierwsza i podstawowa wspólnota w życiu każdego człowieka, następnie społeczeństwa i narodu. Jej rola w przekazywaniu życia, wartości, tradycji, kształtowaniu osobowości, postaw moralnych i społecznych jej członków jest wprost niezastąpiona, po prostu fundamentalna.
Rodzina i jej posłannictwo
Rodzina jest również skarbem Kościoła ̶ jako wspólnota przekazująca wiarę nowym pokoleniom, przez co zapewnia trwałość, rozwój i możliwość wypełnienia posłannictwa Kościoła. W adhortacji Familiaris Consortio Ojciec Święty Jan Paweł II pisał: „W zamyśle Boga rodzina odkrywa nie tylko swoją «tożsamość», ale również swoje posłannictwo. (…) Ma ona stawać się coraz bardziej tym, czym jest, czyli wspólnotą życia i miłości. (…) Rodzina założona i ożywiona przez miłość jest wspólnotą osób: kobiety i mężczyzny, rodziców, dzieci i krewnych. Pierwszym jej zadaniem jest wierne przeżywanie rzeczywistości komunii w ciągłym działaniu na rzecz rozwijania prawdziwej wspólnoty. (…) Właśnie dlatego, że miłość małżonków jest szczególnym uczestnictwem w tajemnicy życia i miłości samego Boga, Kościół ma świadomość, że otrzymał specjalne posłannictwo strzeżenia i ochraniania tak wielkiej godności małżeństwa i tak wielkiej odpowiedzialności za przekazywanie życia ludzkiego”.
Obecnie rodzina, jak nigdy dotąd, narażona jest na wiele zagrożeń i ataków ze strony różnych ideologii, przeciwnych wartościom chrześcijańskim, negujących Boga i Dekalog, będących w sprzeczności z katolicką nauką Kościoła ̶ przez modne trendy i style życia określanych mianem ciekawych i oryginalnych, które prowadzą do zniszczenia tożsamości człowieka, rodziny i jej tradycyjnego modelu jako wspólnoty mężczyzny i kobiety, złączonych sakramentem małżeństwa. Niepokojący jest również kryzys ojcostwa, autorytetu rodzica, wzrastająca liczba rozwodów, coraz bardziej powszechna moda na związki niesakramentalne, na zasadzie partnerstwa bez zobowiązań i odpowiedzialności, a co gorsza na związki jednopłciowe. Negatywnym i nasilającym się zjawiskiem jest również migracja zarobkowa, która niejednokrotnie wystawia jedność rodziny na wielką próbę i pozostawia braki i straty nie do odrobienia w sferze rozwoju i wychowania dzieci.
Rodzina w nauczaniu i posłudze ks. I. Kłopotowskiego
Temat rodziny był szczególnie bliski ks. Ignacemu Kłopotowskiemu, który poświęcał mu wiele uwagi w swoich kazaniach i słowie drukowanym. Podkreślał, że jest ona podstawową komórką życia chrześcijańskiego, ogniskiem miłości i wiary. Widział w niej przyszłość narodu polskiego i jego duchowe odrodzenie. Tak pisał: „Rodzice w większości nie zdają sobie sprawy, jak wielkie skarby Bóg im powierzył. Każde dziecko to przyszły obywatel nieba (…). Każde dziecko to przyszły obywatel kraju (…). To zawsze powinniśmy mieć przed oczyma i tak wychowywać dzieci, tak je w miarę możliwości kształcić i oświecać, by z nich była pociecha i chluba nie tylko dla rodziców, ale i dla całego społeczeństwa”.
W słynnym wówczas tygodniku „Posiew” ks. Ignacy przeznaczył specjalny Dział dla kobiet, poświęcony właśnie sprawom rodziny i wychowania. Oto kilka fragmentów: „Dzieci powinny w duchu wiary patrzeć na rodziców. Są oni dla dziecka przedstawicielami Boga. Dzieci zawdzięczają im życie przyrodzone i wprowadzenie w tajniki życia nadprzyrodzonego. Powinność miłowania rodziców nakazuje czwarte przykazanie. (…) Wiedza i sposób postępowania wyuczony w dzieciństwie rzutują na lata późniejsze”.
Ksiądz Ignacy w swoich homiliach często apelował do kobiet, by troszczyły się o ciepło ogniska domowego. Pisał o wielkim posłannictwie matki i żony. „Pierwszą katechetką jest matka. To ona od chwili chrztu świętego ma dziecko swoje wychować i prowadzić drogą zasad chrześcijańskich. (…) Każda matka dzierży urząd nauczyciela i wychowawcy własnych dzieci. Podstawowym warunkiem dobrego wychowania jest zgoda między rodzicami”. Ksiądz Kłopotowski niejednokrotnie uświadamiał rodziców: „Rodzice, wasze grzechy będą ciężarem waszych dziatek, wasz dobry przykład będzie ich skarbem i gwiazdą przewodnią w dalszym życiu”. Zachęcał do wspólnej modlitwy w rodzinie i ukazywał wielką jej wartość. Przypominał, że w dobrym wychowaniu dzieci nie może zabraknąć czasu im poświęconego, rozmów religijnych i dobrej lektury. Temu służył m.in. wydawany od 1911 roku tygodnik „Anioł Stróż”.
Ubolewał nad rodzinami, w których dzieci były zaniedbywane przez rodziców pochłoniętych wirem pracy i różnych spraw gospodarczych. Przestrzegał przed taką postawą. Wiedział, że dzieci, a następnie młodzież pozbawiona dobrego wychowania, często bez Boga, pozostawiona sama sobie, łatwo wchodzi w kręgi przestępcze.
Z wielką miłością i bólem pochylał się nad dziećmi z ubogich rodzin, zwłaszcza sierotami. Uwrażliwiał inne rodziny, będące w lepszym położeniu, żeby przychodziły im z pomocą i zachęcał do wspierania dzieł charytatywnych. Sam zakładał przytułki, sierocińce, w których dzieci mogły odzyskać radość i doświadczyć szczególnej opieki i miłości.
Troska o rodziny i pragnienie, by były ogniskami miłości i silne wiarą, to istotny rys jego pracy duszpasterskiej.
Zgromadzenie Sióstr Loretanek wobec współczesnych problemów i potrzeb rodziny
Siostry loretanki, wierne misji swojego Założyciela, podejmują liczne dzieła służące dobru rodziny. Towarzyszą dzieciom i młodzieży oraz wspierają ich wychowanie poprzez pracę katechetyczno-wychowawczą w szkołach, przedszkolach i świetlicach, m.in. w Domu Ojca Ignacego w Warszawie.
Tworzą i rozwijają Rodzinę Loretańską, prowadzą okno życia na warszawskiej Pradze oraz angażują się w działalność edukacyjną wśród albinosów w Afryce. Poprzez audycje radiowe, a także wydawanie wartościowych książek i czasopism, takich jak „Anioł Stróż” i „Różaniec”, promują piękno życia rodzinnego i chrześcijańskie wartości.
Ważnym obszarem ich posługi jest również tworzenie i prowadzenie dziecięcych oraz młodzieżowych róż Żywego Różańca, organizowanie spotkań formacyjnych, rekolekcji, a także różnorodnych wydarzeń i wyjazdów dla młodych.
Okno życia
Okno życia w Domu Generalnym Sióstr Loretanek na warszawskiej Pradze to ciche miejsce wielkiej nadziei – konkretna odpowiedź na dramaty, o których często się nie mówi. Powstało 25 marca 2009 roku jako wotum sióstr z okazji Narodowego Dnia Życia, przeżywanego w Roku duszpasterskim pod hasłem „Otoczmy troską życie”. Jego przygotowanie było możliwe m.in. dzięki wyjątkowemu darowi – prezentowi ślubnemu przekazanemu na ten cel przez młode małżeństwo. To miejsce, w którym w sytuacji skrajnej bezradności wybiera się nie rozpacz, lecz ocalenie – gdzie można anonimowo pozostawić nowo narodzone dziecko, dając mu szansę na życie i bezpieczeństwo. Do tej pory do Okna życia trafiło sześcioro dzieci – każde z nich zostało otoczone troską i otrzymało możliwość nowego początku. Modlitwą obejmujemy nie tylko te dzieci, ale także ich rodziców biologicznych oraz wszystkich, którzy podejmują się ich dalszej opieki. Okno życia przypomina, że życie zawsze ma najwyższą wartość. Jak uczył św. Jan Paweł II: „Stosunek do daru życia jest wykładnikiem i podstawowym sprawdzianem autentycznego stosunku człowieka do Boga i do człowieka”. To miejsce pozostaje znakiem nadziei – cichym, dyskretnym, ale ratującym życie.
Loretańskie Centrum Rodziny w Loretto
Głównym zadaniem apostolskim sióstr w Loretto jest umacnianie rodzin, więzi małżeńskich, uświadamianie istniejących zagrożeń, na które narażona jest rodzina, stawianie czoła konkretnym problemom i zagadnieniom z dziedziny życia małżeńskiego, wychowania, komunikacji itp. Dokonuje się to przede wszystkim przez rekolekcje weekendowe o bogatej tematyce, prowadzone przez siostry loretanki i osoby kompetentne w danej dziedzinie. To dobre miejsce i czas na odbudowanie naruszonych relacji, wyjście z kryzysów poprzez bycie razem, prelekcje, zajęcia, podjęcie wspólnego wysiłku, by rozwiązać zaistniałe trudności.
Loretto to miejsce, gdzie można zbliżyć się do Boga, pokrzepić swoją wiarę, odnowić przyrzeczenia małżeńskie, skorzystać z rozmów duchowych, uzyskać odpowiedzi na nurtujące nieraz pytania, poradzić się specjalistów czy posłuchać świadectw osób, które przeszły już podobną drogę. Sprzyjają temu dobre warunki lokalowo-noclegowe, umożliwiające zaspokojenie potrzeb całej rodziny wraz z dziećmi, a także piękno otaczającej przyrody, cisza pozwalająca poustawiać na nowo priorytety i uczestnictwo w codziennej Mszy Świętej.
Przy sanktuarium w Loretto prowadzone są również kursy przedmałżeńskie, których celem jest pomoc narzeczonym w pełniejszym i głębszym poznaniu siebie nawzajem, a w przyszłości zbudowaniu pięknego i trwałego związku małżeńskiego opartego na zażyłości z Bogiem, a przez to wspaniałej rodziny, mającej mocne fundamenty.
Odpowiedzią na narastające zagrożenia wobec współczesnej rodziny było utworzenie DOMUS SANCTA Spółka z o.o. przy sanktuarium Matki Bożej Loretańskiej w Loretto koło Wyszkowa. Nazwa ta nawiązuje do Domku Loretańskiego, a ściśle mówiąc do Świętej Rodziny z Nazaretu, która jest nieprzemijającym wzorem dla każdej rodziny wszystkich czasów i pokoleń.
Loretto to przede wszystkim duchowa obecność Matki Bożej Loretańskiej ̶ Patronki rodzin. Przybywa tu wiele osób, by u stóp Maryi i przy sarkofagu bł. ks. Ignacego Kłopotowskiego składać swoje bolączki życiowe, zawierzać opiece dzieci, rodzinę, wszystkich bliskich sercu. Kojący uśmiech Maryi, spoglądającej na polecających się Jej modlitwie, dla niejednej osoby był balsamem na wszelki ból i cierpienie. Wszyscy zwracający się o pomoc odchodzą stamtąd z wiarą umocnieni pewnością Jej orędownictwa.
Tutaj naprawdę można poczuć się jak w domu, jak u Matki. Dlatego zapraszamy wszystkich, którym leży na sercu dobro własnej rodziny i tych, którzy pragną nabrać sił fizycznych, duchowych, odzyskać równowagę wewnętrzną lub uporządkować swoje życie.
s. Mirella CSL
