Oddanie Kościołowi realizował bł. ks. Ignacy Kłopotowski poprzez wytężoną pracę głoszenia Ewangelii słowem i czynem. Swoje spojrzenie na pracę zawarł w zdaniu: Wiele czyni, kto wiele kocha. Sięgał do Pisma Świętego, przypominając istotne prawdy o człowieku powołanym do pracy oraz wyjaśniał rolę pracy w kształtowaniu i rozwoju życia wewnętrznego. Usiłował wychować Polaków do przeżywania codziennego wysiłku pracy jako sposobu zjednoczenia ze stwórczym aktem Boga i jako bardzo osobistej drogi naśladowania Chrystusa.
Błogosławiony ks. Ignacy Kłopotowski już w dzieciństwie patrzył na ciężką pracę swoich rodziców na roli, poznawał błogosławione owoce pracowitości oraz opłakane skutki lenistwa. Od początku swego kapłaństwa podejmował coraz to nowy trud, aby ludziom przybliżyć prawdę o Bogu i nauczyć ich ewangelicznego stylu życia. Jego praca i wysiłki służyły również niesieniu pomocy materialnej najbiedniejszym i niezaradnym. Ks. Jan Pałyga SAC zgłębiający jego życie napisał: dokonał więcej, niż mógł. Pracowity bł. ks. Ignacy usiłował również na różne sposoby uczyć ludzi ofiarności i zrozumienia wartości pracy.
Obowiązek pracy
Wśród wielu stworzeń jedynie człowieka Bóg powołał do istnienia na swój obraz i dał ludziom polecenie: czyńcie sobie ziemię poddaną (por. Rdz 1, 28). Bł. ks. Ignacy, wyjaśniając wiernym, że Bóg zaprosił ludzi do współpracy, do kontynuacji kształtowania świata, do jego współtworzenia, napisał: Bóg dał nam wielkie na świecie bogactwa, ale chce, abyśmy sami je sobie przyswoili przez pracę, przez zajęcia, które na świecie mamy. Praca ludzka jest więc koniecznością życiową, ale koniecznością chcianą i zaplanowaną przez Boga, stąd Błogosławiony akcentował: Od pracy nikomu usuwać się nie wolno. Przypominał również wielokrotnie słowa świętego Pawła: Kto nie chce pracować, niech też nie je (2 Tes 3, 10).
O obowiązku pracy dla Ojczyzny pisał wiele po odzyskaniu niepodległości: Wszyscy pracować mają nad podźwignięciem Ojczyzny, nad zdobyciem dla niej przyszłej szczęśliwej doli. (…) Dalej więc sercem szczerym i ochotnym nieśmy swe ofiary. Dowiedźmy czynem, że kochamy Ojczyznę.
Rozwój człowieka przez pracę
Bł. ks. Ignacy uczył, że praca nie tylko przynosi dobrobyt, ale przede wszystkim uszlachetnia człowieka i wpływa na jego duchowy rozwój. Napisał: W pracy i obowiązkach, które Bóg na nas włożył, znaleźć możemy wiele szczęścia (…). Praca daje spokój duszy, ma zapewnioną pomoc Bożą. Praca uszlachetnia człowieka każdego, bez różnicy zajęcia, które z woli Bożej pełni. (…) Uczy ona posłuszeństwa, panowania nad sobą, uwagi, przemyślności i wytrwania.
Bł. ks. Ignacy poruszał również problem niewłaściwego podejścia do pracy. Źle pracujący człowiek niszczy samego siebie, swoją najgłębszą duchową istotę, a równocześnie cierpi na braki materialne. Tymczasem od pracy każdy się wymawia i czym może, wykręca – ubolewał ks. Ignacy – rad by człowiek życie wesoło, przyjemnie i dostatnio spędzać bez trudu – i tak, jak to sobie ułoży, bez woli Bożej (…). Stąd nieoczekiwany nas spotyka zawód. Zawód w skutkach swych bolesny. Bo ci, co nie szukają szczęścia przez pracę, obowiązującą każdego człowieka, dochodzą do nędzy i biedy.
Chrześcijanin winien być ciągle otwarty na wartości duchowe. Niezbędna jest troska o chleb codzienny, ale praca, zajęcia zarobkowe nie mogą pochłonąć całego człowieka. Praca nie może przysłonić mu duchowej perspektywy życia i ponadziemskiego wymiaru jego egzystencji. Bł. ks. Ignacy uczył, że należy wyrabiać dystans do dóbr materialnych, aby one nie przysłoniły nam Boga. Często używał określenia: Potrzeba nam chleba, ale i nieba. Wychowując do ducha ofiary, do pracowitości na rzecz rodziny i zapewnienia jej szczęśliwej przyszłości, zawsze przestrzegał: tylko nie z zapomnieniem obowiązków względem Boga i z duszy swej potępieniem.
Człowiek służy społeczeństwu, tworząc i przekazując kulturę. Jednakże bardziej cenne jest to wszystko, co ludzie czynią dla wprowadzenia większej sprawiedliwości, szerszego braterstwa, bardziej ludzkiego uporządkowania powiązań społecznych, aniżeli postęp techniczny.
Zbawczy wymiar pracy
Bł. ks. Ignacy Kłopotowski w formacji Polaków zwracał uwagę na zbawczy wymiar pracy. Praca jest nośnikiem trudu, który jest skutkiem grzechu pierworodnego, ale trud pracy przeżywany z wiarą ma charakter zbawczy. Napisał: Praca ma swoje cierpienia i krzyże, ale dla tych, co jej nie kochają (…). Praca ma zapewnioną nagrodę Bożą na tym świecie i po śmierci.
Uświadamiał wiernych, że tylko dobro czynione w stanie łaski uświęcającej jest zasługujące na życie wieczne i że tylko łaska Boża nadaje naszym czynom wartość. W jego pismach czytamy: Takiego człowieka, który w grzechu śmiertelnym żyje, jest bez łaski Bożej, uczynki podobają się ludziom, ale Pan Bóg ich nie przyjmuje i nie poczytuje ich za zasługi. (…) Wiara bez uczynków jest martwa, ale bez wiary niepodobna podobać się Bogu. Pamiętajmy o tym w swoim życiu, byśmy mogli za swe postępowanie zasłużyć na żywot wieczny i siebie zbawić.
Nauczał również, że motorem wszelkiej pracy winna być miłość. Praca wykonywana z miłości przez chrześcijanina będącego w stanie łaski uświęcającej zawiera w sobie moc zbawczą. Pracy winna towarzyszyć ufność w Bożą Opatrzność, która jest zawsze życzliwa człowiekowi i dba o jego prawdziwe szczęście. Bóg zsyła swoje błogosławieństwo i czyni owocnym trud człowieka. Miejmyż tedy wiarę silną w Opatrzność Bożą – nauczał Błogosławiony – a ta wiara niech nas pobudza do pracy w tej myśli, że Bóg jej błogosławić będzie i pomagać. Módlmy się i pracujmy, a Bóg nasze zabiegi wesprze i im skutek niezawodny zapewni (…). Ta praca, by z Opatrzności Bożej czerpać mogła pomoc, musi być uczciwą i sumienną, nie sprzeciwiać się woli Bożej. Sam żywił głęboką ufność w Bożą Opatrzność i tę ufność przelewał w serca Polaków. W sprawach po ludzku beznadziejnych powtarzał: Do tego czasu Bóg pomógł, Bóg nadal pomoże.
W swoim nauczaniu łączył ks. Ignacy Kłopotowski pracę z uczciwością, oszczędnością i modlitwą. Twierdził, że praca powinna być przeniknięta klimatem modlitwy. Napisał: Praca to modlitwa, a modlitwa po pracy wypoczynkiem być powinna (…). Módl się i pracuj, człowiecze, a Bóg ci pomoże. Pamiętaj o tym (…). Na tamtym świecie Bóg nas wynagrodzi niebem.
Przy pracy ciężkiej i mozolnej wskazywał na Krzyż Chrystusa i na Jego Zmartwychwstanie. Wysiłek pracy ludzkiej nie może być w pełni zrozumiały bez Krzyża i Zmartwychwstania Chrystusa. Praca przeżywana w duchu wiary jest doskonałym środkiem w podążaniu ku pełni miłości i doskonałości chrześcijańskiej.
Praca nad sobą
Człowiek winien współpracować z Bogiem Stwórcą nad udoskonalaniem świata zewnętrznego, ale ma też obowiązek podjęcia z entuzjazmem pracy wewnętrznej – nad swoim charakterem, emocjami, cnotami, aby coraz lepiej naśladować Chrystusa. Tę pracę winien rozpocząć w dzieciństwie i kontynuować systematycznie przez całe życie. Bł. ks. Ignacy napisał: Czyście kiedy, Czytelnicy, myśleli o tym, jak piękna jest dusza nasza na obraz i podobieństwo Boże stworzona? Im kto świętszy i pobożniejszy – tym się więcej upodabnia do Boga. (…) O jakże każdy z nas ma pracować nad sobą, by Bóg w duszy jego zamieszkał. A od nas to zależy, od nikogo innego. Bóg ze swej strony wszystko uczynił dla nas, a resztę pozostawił własnej woli każdego, by niebo każdy dobrowolnie wybrał dla siebie i na nie zasłużył życiem cnotliwym.
Pracy wewnętrznej winien towarzyszyć zapał, entuzjazm, o których pisał Błogosławiony: Zapał jest wielką pomocą w życiu człowieka, by prowadzić go do dobrych i wielkich czynów poświęcenia i miłości bliźniego. Jest on dowodem czystego, niesamolubnego charakteru i pięknej duszy. Powinniśmy go podtrzymywać, już w młodości myśleć o tym, że zdamy sprawozdanie przed Bogiem ze swego życia.
W pracy wewnętrznej niezbędny jest rachunek sumienia, do którego zachęcał ks. Ignacy. Wgląd w siebie jest konieczny i pożyteczny. Praca wewnętrzna winna doprowadzić do integracji wewnętrznej rozdartego człowieka i pomóc mu w dorastaniu do pełni człowieczeństwa.
s. M. Klara Bielecka
