„Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa moje w was, to proście, o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni. Ojciec mój przez to dozna chwały, że owoc obfity przyniesiecie i staniecie się moimi uczniami”. (J 15,7-8)
Trwając więc w Chrystusie, cóż mogą pragnąć, jak nie tego tylko, co jest zgodne z wolą Chrystusa? Cóż mogą chcieć trwając w Zbawicielu, jak tylko tego, co nie jest obce zbawieniu? Bowiem co innego pragniemy, bo jesteśmy w Chrystusie, a co innego, bo jesteśmy jeszcze na tym świecie; ponieważ zaś mieszkamy na tym świecie, przydarza się nam czasami, że prosimy o to, o czym wiemy, że nie jest dla nas pożyteczne. Lecz nie może się to dla nas spełnić, jeśli trwamy w Chrystusie, który, gdy prosimy, sprawia tylko to, co jest dla nas pożyteczne. Przebywamy przeto w Nim, gdy słowa Jego w nas trwają. Prośmy więc wtedy, cokolwiek chcemy, i stanie się nam. Jeśli prosimy, a nie spełnia się, to znaczy, że nie prosiliśmy o to, co trwa w Nim, ani co zawierają Jego słowa, które w nas trwają, lecz o to, co wynika z pożądliwości i słabości ciała, które nie są w Nim i w których nie tkwią Jego słowa, jak te: „Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się Imię Twoje,(…) niech Twoja wola się spełnia na ziemi, tak jak w niebie” (Mt 6,9-10).
św. Augustyn (+430)
źródło: opr. Ks. Marek Starowieyski „Karmię was tym, czym sam żyję” Ojcowie żywi II, str. 114, 1979.
