„Oni zaś oddali Mu pokłon i z wielką radością wrócili do Jeruzalem (…)” (Łk 24,52)
Umieramy, przechodzimy przez śmieć do nieśmiertelności i nie może nastąpić życie wieczne, o ile się stąd nie odejdzie. Nie jest to zejście, lecz przejście, a po skończeniu doczesnego biegu przekroczenie do wieczności. Któż by nie spieszył się do rzeczy lepszych? Któż by nie życzył sobie być jak najprędzej odmieniony i upodobniony do postaci Chrystusa i godności niebieskiej? Apostoł Paweł głosi: „A nasza Ojczyzna w niebiosach, skąd też oczekujemy Pana naszego Jezusa Chrystusa, który przemieni ciało niskości naszej upodobnione ciału swojej jasności” (Flp 3,20n). Że takimi będziemy, przyrzeka i Chrystus Pan, gdy prosi za nami Ojca, byśmy z Nim byli i z Nim się radowali w przybytkach wiekuistych i w królestwie niebieskim. „Ojcze, których mi dałeś, chcę, aby tam, gdzie Ja jestem, tam i oni byli ze Mną; aby oglądali chwałę moją, którą mi dałeś przed założeniem świata” (J 17,24). Udający się do stolicy Chrystusa, do światłości królestwa niebieskiego, nie powinien smucić się i narzekać, lecz raczej z przyrzeczenia Pana według prawdy wiary cieszyć się z tej podróży i przeniesienia.
św. Cyprian (+430)
źródło: opr. Ks. Marek Starowieyski „Karmię was tym, czym sam żyję” Ojcowie żywi V, str. 126, 2000.
