„Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, które mówi, że On ma powstać z martwych”. (J 20,9)
Męka Pana i Jego zmartwychwstanie pokazują nam dwie drogi: jedną, którą znosimy, drugą, której pragniemy. Ten, który przeszedł tę pierwszą drogę, jest także w mocy dać nam tę drugą. To bowiem wskazuje, jak bardzo nas ukochał, jak chciał, abyśmy uwierzyli, ze da nam swoje własne dobra, jeśli chciał razem z nami znosić nasze trudy. Narodziliśmy się, i On się narodził; ponieważ umrzemy, On również umarł. Te dwie rzeczy poznaliśmy w tym samym życiu: początek i koniec, narodziny i śmierć. Rodząc się rozpoczynamy trudy, umierając przenosimy się do rzeczy niepewnych. Te dwie rzeczy poznaliśmy: urodzić się i umrzeć. W te dwie rzeczy obfituje nasza kraina. Przyszedł więc Pan do owej krainy z innej, do krainy śmierci z krainy życia, do krainy znojów z krainy szczęścia. Przyszedł niosąc nam swoje dobra i cierpliwie znosząc nasze biedy. Dobra swoje niósł skrycie, biedę naszą znosił otwarcie. Objawił się jako człowiek, ukrywał jako Bóg; ukazał słabość, ukrył majestat: objawiło się ciało, ukryło Słowo. Cierpiało ciało. Gdzie było Słowo, gdy ciało cierpiało? Słowo nie milczało, bo oto uczyło nas cierpliwości. Zatem żyj dobrze, abyś żył; tak żyj, abyś, gdy umrzesz, nie umarł.
św. Augustyn (+430)
źródło: opr. Ks. Marek Starowieyski „Karmię was tym, czym sam żyję” Ojcowie żywi V, str. 90, 2000.
