„(…) Idą one za Mną, a Ja daję im życie wieczne (…) Nie zginą na wieki”. (J 10,27n-28)
Oto są pastwiska. Weszliśmy przez wiarę, umierając wychodzimy. Lecz jak weszliśmy przez bramę wiary, tak będąc wierzącymi z ciała wychodzimy przez samą wiarę, abyśmy mogli znaleźć pastwiska. Życie wieczne nazywa się dobrym pastwiskiem. Tam nie usycha żadna roślina, wszystko się zieleni, wszystko kwitnie. Tam tylko znajduje się życie. Dlatego szukacie jakichś oszczerstw, bo myślicie o życiu obecnym. O owcach zaś mówił Apostoł: „Zna Pan tych, którzy są Jego (2Tm 2,19); „A tych, których przeznaczył, tych i powołał, a których powołał – tych też usprawiedliwił, a których usprawiedliwił – tych też obdarzył chwałą” (Rz 8,30). Z tych owiec ani wilk nie porywa, ani zabójca nie zabija. Jest pewny ich liczby Ten, który wie, co za nie dał. To właśnie znaczy to, co powiedział: „Nikt nie wyrwie ich z mojej ręki” (J 10,28n).
św. Augustyn (+430)
źródło: opr. Ks. Marek Starowieyski „Karmię was tym, czym sam żyję” Ojcowie żywi V, str. 106, 2000.
