„Czyż myślicie, że ci Galilejczycy byli większymi grzesznikami niż inni mieszkańcy Galilei, iż to ucierpieli…?” (Łk 13,2)
Bóg swoim odwiecznym wyrokiem jak z jednej strony wyznaczył karę za wszystkie grzechy, tak duchowe i cielesne, popełnione wolą tylko czy też czynem, tak z drugiej strony przyrzekł również przebaczenie drogą pokuty. Oznajmił bowiem ludowi: „Czyń pokutę, a zbawię cię”. A w innym miejscu powiada: „Żyję – mówi Pan – i chcę pokuty a nie śmierci” (Ez 18,32; 33,11). Pokuta daje życie, bo śmierci się przeciwstawia. Zacznij więc pokutować, grzeszniku, podobny do mnie, bo zgrzeszyłeś wprawdzie mniej niż ja – przyznaję się do pierwszeństwa w grzeszeniu – ale trzymaj się pokuty tak, jak rozbitek na morzu trzyma się deski ratunku. Ona to ciebie zanurzonego w falach grzechu wyniesie cię do góry i poniesie dalej do portu Boskiego miłosierdzia. Uchwyć się niespodziewanej, szczęśliwej okazji, abyś kiedyś – ty, który u Pana nie znaczysz więcej niż kropla wody w dzbanie, proch na klepisku, naczynie garncarza (Iż 40,15; Oz 13,3; Jr 19,11) – stał się przez pokutę drzewem posadzonym nad wodami, drzewem zawsze zielonym, przynoszącym owoce, drzewem, które nie zazna ani ognia, ani siekiery (Ps 1,3; Mt 3,10). Kiedy poznałeś prawdę, żałuj za grzechy. Żałuj żeś ukochał to, czego Bóg nie kocha. I nie dlatego powinniśmy pokutę przyjąć, że jest dobrem, lecz że to Bóg nakazuje. I pierwszym motywem naszego posłuszeństwa jest autorytet Boskiej władzy, bo ważniejsza jest powaga rozkazującego, niż pożytek słuchającego. On nie tylko rozkazuje, ale zachęca, zaprasza nagrodą zbawienia. Więcej, aby Mu wierzono, przysięga, mówiąc: „Na moje życie” (Ez 33,11). Szczęśliwi jesteśmy, dla których Bóg przysięga! Najnieszczęśliwsi zaś, gdy nawet przysięgającemu Bogu nie wierzymy!
św. Tertulian (+ ok.220)
źródło: opr. Ks. Marek Starowieyski „Karmię was tym, czym sam żyję” Ojcowie żywi V, str. 68, 2000.
