„Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”. (J 20, 23)
Należy sprawę rozważyć i wtedy dopiero użyć władzy związywania i rozwiązywania. Trzeba poznać, co poprzedziło winę, lub jaka była po niej pokuta. Dobrze jest to wyrażone na przykładzie wskrzeszenia Łazarza, który już od czterech dni był w grobie. Najpierw Pan wezwał i wskrzesił zmarłego, mówiąc: „Łazarzu, wyjdź z grobu”, a dopiero wtedy, gdy wskrzeszony wyszedł, uczniowie go rozwiązali, jak to jest napisane: „Gdy wyszedł ten, który był związany opaskami, wtedy uczniom powiedział: «Rozwiążcie go i pozwólcie mu odejść»” (J 11, 43-45). Oto już żyjącego rozwiązują uczniowie; rozwiązują tego, którego Mistrz wskrzesił z martwych. Gdyby bowiem uczniowie rozwiązali martwego Łazarza, poczuliby tylko wstrętny zaduch. Umarłemu Łazarzowi zaś nie powiedziano „Ożyj”, lecz „Wyjdź z grobu”. Każdy bowiem grzesznik, który ukrywa swą winę w swoim sumieniu jak martwy, wewnątrz się ukrywa, kryje się w zakątku swego mieszkania. Jednakże zmarły wychodzi z grobu, gdy grzesznik dobrowolnie wyznaje swoje winy. Łazarzowi więc powiedziano: „Wyjdź z grobu”. To jakby każdemu, kto umarł z powodu grzechu, wprost oświadczono: Dlaczego ukrywasz winę w swoim sumieniu? Wyjdź na zewnątrz przez wyznanie! Zapierając się jej, sam trzymasz się w swym zamknięciu. Niech więc umarły wyjdzie, to jest niech grzesznik wyzna swą winę. Gdy wyjdzie, muszą go uczniowie rozwiązać, to znaczy, że pasterze Kościoła za to, że nie wstydził się wyznać grzechu, powinni go uwolnić od kary, na jaką zasłużył.
św. Grzegorz Wielki (+604)
źródło: opr. ks. Marek Starowieyski, „Karmię was tym, czym sam żyję”, Ojcowie żywi II, str. 94-95, 1979.
