„Słudzy nieużyteczni jesteśmy, wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać”. (Łk 17,10n)
Jakżeż konieczna była ta przypowieść dla tego, który w innym miejscu mówił: „Boże dzięki ci składam, że nie jestem jak inni ludzie: drapieżni, niesprawiedliwi, cudzołożnicy i jak ten celnik. Poszczę dwakroć na tydzień, daję dziesięciny ze wszystkiego co mam” (Łk 18,11-12). O ileż lepiej by mu było, gdyby powiedział z pokorą: Panie, ja, Twój sługa nieużyteczny, co miałem uczynić, uczyniłem. Gdy bowiem sługa z zależności i konieczności służy panu, to pan nie jest zobowiązany mu dziękować, kiedy spełnił to, co mu nakazał. Jeśli więc i my czynimy to wszystko, co nam rozkazano, odpędźmy pychę, przestańmy chwalić się na próżno, niech ustąpi wynoszenie się na duchu; pokornie padnijmy na twarz pomiędzy sługami nieużytecznymi wedle tego, co powiedział Dawid: „Dusza moja Ciebie pragnie jak wyschła sucha ziemia”(Ps 143,6). Ziemia bez wody, sucha, jałowa, nie dająca owocu jest bez pożytku. (Dawid) zaś czynił wszystko, co mu zostało nakazane, wedle jego słów: „Nie odszedłem od Twych przykazań” (Ps 119,51) oraz: „Nie zapomniałem ustaw Twoich” (Ps 119,141).
św. Brunon z Segni (+1123)
źródło: opr. Ks. Marek Starowieyski „Karmię was tym, czym sam żyję” Ojcowie żywi V, str. 287, 2000.
