„Bo któż z was, chcąc zbudować wieżę, nie usiądzie wpierw i nie oblicza wydatków, czy ma na wykończenie”. (Łk 14,28)
Wszystko, co czynimy, winniśmy poprzedzać należytą rozwagą. Według tego, co mówi Prawda, kto chce wznieść wieżę, najpierw przygotowuje środki na jej budowę. Jeśli więc chcemy wznieść wieżę pokory, musimy się przedtem przygotować do znoszenia przeciwności ze strony tego świata. Taka bowiem istnieje różnica między budowlą ziemską a niebiańską, iż ziemską budowlę wznosi się po zebraniu na nią środków, niebiańska zaś przez ich rozdanie. Na pierwszą gromadzimy środki, których nie mieliśmy, dla drugiej porzucamy to, co było naszą własnością. Tych środków nie mógł mieć ów bogacz, właściciel wielkich posiadłości, który zapytał Mistrza: „Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?” (Mt 19,16). Skoro usłyszał nakaz opuszczenia wszystkiego, odszedł smutny. Zasmuciło go wewnętrznie to, co cieszyło go posiadaniem zewnętrznie, bo w tym życiu kochał to, co go wywyższało, a nie chciał starać się o pokorę potrzebną do osiągnięcia wiecznej ojczyzny. Zatem Król przeciw królowi wyrusza na wojnę. Skoro się jednak zastanowi, czy da radę (pokonać go), wysyła posłów i prosi o zawarcie pokoju. Iluż potrzeba łez, abyśmy mogli spodziewać się przebaczenia na owej straszliwej rozprawie, kiedy staniemy na sądzie przed naszym Królem nie jako Mu równi, lecz niżsi z powodu swego stanu, swej ułomności i swojej sprawy…. Wyślijmy więc do Niego w poselstwie nasze łzy, wyślijmy czyny miłosierdzia.
Św. Grzegorz Wielki (+604)
źródło: opr. Ks. Marek Starowieyski „Karmię was tym, czym sam żyję” Ojcowie żywi V, str. 261, 2000.
