„Po własnym owocu bowiem poznaje się każde drzewo” (Łk 6,44a)
Wielka w tym też nauka dotycząca cnoty, abyś na niepłodnych drzewach nie szukał owocu ani też z nieurodzajnych pól nie oczekiwał obfitych plonów. Tylko bowiem przez kogoś uprawione pole może wydać owoce. Wśród cierni tego świata nie znajdziesz figi, która z powodu obfitych owoców jest lepsza od innych drzew i słusznie się widzi w niej symbol zmartwychwstania… Winniśmy więc daleko odrzucić od siebie wszystkie troski, które dręczą ducha, rozpraszają umysł, abyśmy mogli dzięki pilnej uprawie zyskać dojrzałe owoce, jakich na nieuprawnej roli tego świata znaleźć nie możemy, bo „nie zbierają z cierni fig lub winogron z głogu” (Łk 6, 44). Jedno stosuje się do świata i do zmartwychwstania, drugie do duszy i ciała. Nikt bowiem przez grzechy nie osiągnie owocu dla swej duszy. Ta bowiem jak winogrono, będące blisko ziemi, psuje się, natomiast na wyżynach dojrzewa. Albo też oznacza to, że nikt nie może uniknąć zguby swego ciała, jeśli nie odkupi go Chrystus, który jak winogrono zawisł na krzyżu.
św. Ambroży (+397)
źródło: opr. Ks. Marek Starowieyski „Karmię was tym, czym sam żyję” Ojcowie żywi V, str. 178, 2000.
