„Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie,(…) światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela”. (Łk 2,30-32)
My wszyscy, którzy tak pobożnie czcimy i świętujemy tę uroczystość Chrystusa, biegnijmy naprzeciw, śpieszmy z całego serca. Niech nikt się nie uchyla, niech nikt nie omieszka wziąć w rękę światło (…). Albowiem Bóg przygotował zbawienie wobec wszystkich narodów i ukazał je ku naszej chwale, nam, którzy jesteśmy nowym Izraelem. I my też ujrzeliśmy je, dzięki łasce Boga. A tak jak Symeon ujrzawszy Chrystusa został wyzwolony z więzów doczesnego życia, tak i my zostaliśmy natychmiast uwolnieni z ciążącego na nas starodawnego i ponurego przestępstwa. Z Betlejem Chrystus wyszedł ku nam. Objęliśmy Go wiarą i my, wywodzący się z pogan, staliśmy się ludem Bożym, albowiem to Chrystus jest zbawieniem danym nam od Boga Ojca, który stał się ciałem, zobaczyliśmy Go wśród nas, a Jego obecność napełniła nasze dusze. Jesteśmy nowym Izraelem i corocznie świętujemy przyjście Pana, nigdy o nim nie zapominając.
św. Sofroniusz, biskup
źródło: Mowa 3 Monastyczna Liturgia Godzin tom III. str. 1101
