„Zatem Syn Człowieczy jest Panem także szabatu”. (Mk 2,28)
Nie powinni święcić tylko jeden dzień ci, którzy otrzymali nakaz, aby święcili całe życie. „Tak przeto odprawiajmy święto nasze nie przy użyciu starego kwasu złości i przewrotności, lecz na przaśnym chlebie czystości i prawdy” (Kor 5,8). Nie powinni więc stać przy złotym ołtarzu (Starego Prawa) ci, którzy Pana wszechświata mają za współmieszkańca i którzy wszelakimi sposobami z Nim przez modlitwę, przez ofiarę, przez Pismo Święte, przez jałmużnę rozmawiają i przez to, że Go w sobie mają. Na cóż tedy potrzeba szabatu temu, kto ustawicznie świętuje, kto o niebie myśli? Świętujmy więc ustawicznie i nie czyńmy nic złego: to bowiem znaczy świętować.
św. Jan Chryzostom (+407)
źródło: opr. Ks. Marek Starowieyski „Karmię was tym, czym sam żyję” Ojcowie żywi II, str. 215, 1979.
